Op 4 maart 2009 heeft het International Criminal Court (ICC), opgericht in 2002 en gevestigd in Den Haag, een arrestatiebevel uitgevaardigd tegen de Sudanese president generaal Omar al-Bashir. Over genocide werd door de rechters getwijfeld, maar het arrestatiebevel noemt vijf misdrijven tegen de menselijkheid door hem begaan in de Soedanese provincie Darfur sinds 2003: moord, uitroeiing, marteling, verkrachting en het verjagen van de bevolking. 300.000 mensen zijn vermoord, 2,7 miljoen mensen zijn op de vlucht gedreven. Het is de eerste keer dat het Internationaal Strafhof een arrestatiebevel uitvaardigt tegen een zittend staatshoofd, hoewel andere internationale hoven al mensen hadden aangeklaagd als Milosevic van Joegoslavië en Taylor van Liberia. Sudan erkent het ICC niet en de grondwet van Sudan verschaft het staatshoofd immuniteit voor strafvervolging. Maar het ICC stelde dat bij dit soort ernstige schendingen de immuniteit van het staatshoofd niet wordt gerespecteerd. Alle staten, niet alleen de staten die partij zijn bij het hof, moeten meewerken om Bashir voor het gerecht te brengen. Op basis van resolutie 1593 van de VN-Veiligheidsraad zijn de Sudanese autoriteiten wettelijk verplicht Bashir uit te leveren. De hoofdaanklager bij het ICC, Moreno-Ocampo, stelt: ,,Als Sudan Bashir zelf niet uitlevert, weet hij nu dat als hij het internationale luchtruim betreedt, zijn vliegtuig onderschept kan worden en hij kan worden gearresteerd.’’

Maar in de Arabische wereld geniet Bashir aanzien. En de Afrikaanse Unie wijst de aanklacht af. Het vredesproces tussen de Sudanese regering en rebellen in het Zuiden zou volgens critici van het ICC zwaarder moeten wegen dan het arrestatiebevel. Dit is echter een afweging die eerder toekomt aan de VN-Veiligheidsraad. De zaak-Bashir is uitgegroeid tot een belangrijke testcase voor het internationale recht. Als Bashir naar Turkije reist, moeten Obama en Van Rompuy alle politieke druk aanwenden om hem direct te arresteren, opdat in Den Haag het recht kan zegevieren.